Αρκάδες της Διασποράς: Αρκάδες ομογενείς δώρισαν μια μεγάλη υδροφόρα στην...

Αρκάδες της Διασποράς: Αρκάδες ομογενείς δώρισαν μια μεγάλη υδροφόρα στην...:  

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ  

 Η παράδοση της υδροφόρας έγινε στο περιθώριο της έναρξης του 8ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Απόδημων Αρκάδων ...

Η Καρύταινα γιορτάζει τον πολιούχο της, Άγιο Αθανάσιο Χριστιανουπόλεως

 Ioanna Stavrinoudi Aggelopoulou 
karytaina gortinias

 Καλημέρα στην ομάδα! !!! 

Στην Καρύταινα που γιορτάζει Χρόνια πολλά !!!! 

Χρόνια πολλά! !!!! Στους εορτάζοντες και εορτάζουσες.

 Ο Αγιος Αθανάσιος Χριστιανουπόλεως  Βοήθειά μας!!!!!!

Πέφευγεν ἐχθροῦ τοῦ βροτοκτόνου βέλη Ὁ εὐλογητὸς καὶ μέγας Χριστοῦ λάτρις. Ἆλτο ἄημα φαεσφόρον νῦν γε Ἀθανασίοιο.

Βιογραφία Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Καρύταινα της Γορτυνίας περί το 1640 μ.Χ. (κατά άλλους στην Κέρκυρα το 1664 μ.Χ.) και το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Οι γονείς του ονομάζονταν Ανδρέας και Ευφροσύνη και είχαν ακόμη τρία τέκνα. Υποθέτουμε πως τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του και στην συνέχεια μάλλον φοίτησε στην περίφημη σχολή της μονής Φιλοσόφου και αργότερα, ως κληρικός, στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ο Αναστάσιος βρισκόταν σε ηλικία γάμου, οι γονείς του παρά την επιθυμία του να ακολουθήσει τη μοναχική πολιτεία, επέμεναν να τον νυμφεύσουν. Ο πατέρας του μάλιστα, χωρίς καν να έχει την σύμφωνη γνώμη του υιού του, τον αρραβώνιασε στην Πάτρα με την θυγατέρα ενός πλούσιου άρχοντος και στην συνέχεια τον έστειλε στο Ναύπλιο να προμηθευθεί τα γαμήλια πράγματα. Ο Αναστάσιος υπάκουσε στην πατρική εντολή και ξεκίνησε για το Ναύπλιο. Στον δρόμο του πέρασε και από το εκκλησάκι της Παναγίας στο Βιδόνι, κοντά στο χωριό Σύρνα και ζήτησε την θεία φώτιση. Στο Ναύπλιο, αφού αγόρασε ότι έπρεπε, πήρε την μεγάλη απόφαση. Αναφέρεται πως την προηγούμενη νύχτα της προγραμματισμένης αναχωρήσεώς του για την Καρύταινα, ενώ βασανιζόταν από τους λογισμούς τι να πράξει, είδε στον ύπνο του την Παναγία μαζί με τον Τίμιο Πρόδρομο, η οποία αποκαλώντας τον με το όνομα που επρόκειτο να λάβει αργότερα ως μοναχός, του είπε, σύμφωνα με τα γραφόμενα του πρώτου βιογράφου του: «Σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ὑπηρέτην τοῦ Υἱοῦ μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνεις, Ἀθανάσιε. Ἀπέστειλε, λοιπόν, τοὺς δούλους σου μὲ τὰ νυμφικὰ ἱμάτια πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ἡ κόρη ἂς συζευχθεῖ ἄλλον ἄνδρα. Ἐσὺ δὲ νὰ πορευθεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβεις ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου εὐδόκησε». Έτσι κι έγινε. Ο Αθανάσιος απέστειλε πίσω τους δούλους και αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, όπου, αφού έγινε μοναχός με το όνομα Αθανάσιος, χειροτονήθηκε κατόπιν διάκονος και πρεσβύτερος. Επί της πρώτης πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιακώβου, ο Άγιος Αθανάσιος χειροτονείται Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Αρκαδίας, σε διαδοχή του Μητροπολίτου Ευγενίου, που με βάση σωζόμενα έγγραφα αρχιεράτευσε στην εκκλησιαστική αυτή επαρχία από το 1645 μ.Χ. έως το 1673 μ.Χ. τουλάχιστον. Ως χρόνο της χειροτονίας του πρέπει να υποθέσουμε το αργότερο τα τέλη του 1680 μ.Χ. ή τις αρχές του 1681 μ.Χ., γιατί για πρώτη φορά απαντάται τον Απρίλιο αυτού του έτους, όταν υπογράφει ως μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη αφοριστικό γράμμα προς τον Μητροπολίτη Ευρίπου και Επίτροπο Μελενίκου. Ως προς την έδρα της Μητροπόλεως, ο τίτλος «Χρφιστιανουπόλεως» οδηγεί στην Χριστιανούπολη, το σημερινό χωριό Χριστιάνοι. Ουσιαστική όμως έδρα της Μητροπόλεως πρέπει να θεωρήσουμε με ασφάλεια την πόλη της Κυπαρισσίας. Η κατάσταση της επαρχίας του Αγίου ήταν οικονομικά, εκκλησιαστικά και ηθικά απελπιστική. Όσο υπήρχε στην Πελοπόννησο η Τουρκική κατάσταση, η θέση των Χριστιανών από οικονομική πλευρά ήταν δεινή. Η θρησκευτική κατάσταση, παρά την ευεργετική δράση των μοναχών του Λουσίου και της σχολής της μονής Φιλοσόφου και όποιων άλλων, δεν διέφερε και πολύ, τα δύσκολα εκείνα χρόνια, από την κατάσταση της υπόδουλης χώρας. Ο Άγιος Αθανάσιος άρχισε αμέσως τον αγώνα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα διάφορα προβλήματα και να βελτιώσει την κατάσταση. Πρώτο μέλημά του ήταν η εξεύρεση κατάλληλων νέων για τι ιερατικό αξίωμα. Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του ο Άγιος σύστησε σχολεία για την στοιχειώδη λειτουργική και λοιπή εκπαίδευση των υποψηφίων και παράλληλα παραιτήθηκε από κάθε συνηθισμένη τότε οικονομική προσφορά, που δινόταν εκ μέρους τους στον Αρχιερέα για την συντήρηση του ιδίου και της Επισκοπής. Πιστεύοντας ο Άγιος πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο ιερός θεσμός, που διατηρεί την γνήσια πίστη στον Χριστό και ο συνεκτικός κρίκος, που ενώνει τους υπόδουλους Έλληνες και συντηρεί την εθνική συνείδηση και ακόμα πως οι εκκλησίες είναι το κέντρο αναφοράς και το σημείο συναντήσεως και κοινωνίας των δύστυχων Ελλήνων, φρόντισε για την επισκευή και συντήρησή τους, όσο βέβαια αυτό ήταν εφικτό και από οικονομικής πλευράς και από πλευράς χορηγήσεως αδείας από τους Τούρκους. Ο Άγιος ενδιαφέρθηκε και για τα μοναστήρια, τις ιερές αυτές εστίες της σωτηρίας, τα κέντρα φωτισμού και φιλανθρωπίας, που πρωτοστάτησαν στον αγώνα για την ελευθερία του υπόδουλου Γένους. Προς το ποίμνιό του ο Άγιος Αθανάσιος στάθηκε αληθινός Επίσκοπος και μιμητής του Χριστού, που ενδιαφέρθηκε όχι μόνο για τους τόπους λατρείας, αλλά και για την διακονία του λαού του, προκειμένου να τον ανακουφίσει από τα καθημερινά δεινά της ζωής και της δουλειάς. Η αγάπη του προς τα ορφανά, τις χήρες, τους ανήμπορους γέροντες, τους διωκόμενους και αδικούμενους ήταν μοναδική. Ο Τριαδικός Θεός παρέσχε στον Άγιο «μισθό» και τον αξίωσε ήδη από την επίγεια ζωή του αλλά και μετά την κοίμησή του να επιτελεί σημεία και θαύματα. Αναφέρεται πως, όταν ο Άγιος λειτουργούσε, την στιγμή που έβγαινε στην Ωραία Πύλη να πει το «Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε…», οι πιστοί έβλεπαν μπροστά στο στόμα του ένα φεγγοβόλο αστέρι. Έτσι, αφού ποίμανε θεοφιλώς το ποίμνιό του και διακόνησε την Εκκλησία του Χριστού, ο Άγιος Αθανάσιος κοιμήθηκε μετά από ολιγοήμερη ασθένεια το 1707 μ.Χ. ή το 1708 μ.Χ. (κατά άλλους το 1735 μ.Χ.). Λίγα χρόνια αργότερα, μεταξύ των ετών 1710 - 1713 έγινε η εκταφή του και το ιερό λείψανο βρέθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του αδιάλυτο και μυροβόλο.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τοὺς τελοῦντας τὴν μνήμην, καὶ τιμώντας τὸ σῶμα σου, καὶ πανευλαβῶς προσκυνοῦντας τὴν μυρίπνοον Κάραν σου, ὡς ἔχων παρρησίαν πρὸς Θεόν, ἱκέτευε Χριστὸν τὸν ἀγαθόν, καὶ ταὶς σαὶς θερμαὶς πρεσβείαις, τῶν κινδύνων σῷζε, ὦ ἅγιε Ἀθανάσιε. Ἔχων δὲ καὶ συμπρεσβευτήν, τὸν μέγαν Κυρίου Πρόδρομον, ἔσο ἀοράτως τῆς Μονῆς, φρουρὸς καὶ προπύργιον. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ. Ὁ δοξασθεὶς παρὰ Θεοῦ θαυμασίως, δι᾽ εὐωδίας καὶ θαυμάτων ποικίλων, ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, Ἀθανάσιε, φάνηθι ταχύτατος, καὶ θερμὸς ἀντιλήπτωρ, τῶν δεινῶν λυτρούμενος, τοὺς πιστώς σε τιμώντας, καὶ τοὺς τὰ λείψανα κατέχοντας τὰ σά, πρὸς μετανοίας ὁδὸν χειραγώγησον.

http://www.saint.gr/1620/saint.aspx

Ομιλία για τον ποιητή και στοχαστή Γ. Σαραντάρη

   ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ   

         Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΚΑΟΥΣΙ       

Η καθηγήτρια της Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Παλέρμο Μαρία Καρακαουσι μίλησε στα ελληνικά για τον ποιητή και στοχαστή Γιώργο Σαραντάρη, στον χώρο της Βιβλιοθήκης Λεωνιδίου το Σάββατο 9 Μαΐου 2015.

Παράλληλα, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το βιβλίο της «Ghiorgos Sarandaris: Giorni», (Γιώργος Σαραντάρης: Μέρες), το οποίο πρόσφατα εκδόθηκε στην Ιταλία.

Την φιλελληνίδα καθηγήτρια και το έργο της παρουσίασε στο κοινό του Λεωνιδίου ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος.

Ακολούθησε πρόγραμμα με νοσταλγικά ελληνικά και ιταλικά τραγούδια. Τραγούδησε με τη συνοδεία της κιθάρας του, ο σπουδασμένος στην Ιταλία αρχιτέκτονας και εικαστικός καλλιτέχνης Δήμος Φλέσσας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μαρία Καρακαούζι “Giorni”

Είναι τιμή και μεγάλη χαρά για μας να κυκλοφορεί σε δίγλωσση έκδοση στα βιβλιοπωλεία της Ιταλίας , η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη με τίτλο «Giorni», σε επιλογή και μετάφραση της ερευνήτριας φιλολόγου και ελληνίστριας ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΚΑΟΥΖΙ, από τις εκδόσεις La Zisa !
Σε αυτήν την συλλογή περιλαμβάνονται διάφορες ποιητικές συνθέσεις, από τα πρώτα ποιητικά πειράματα μέχρι εκείνα των τελευταίων μηνών της ζωής του Ποιητή.
Η Μaria Caracausi που επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα ,είναι ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο και διδάσκει Νέα Ελληνικά, ελληνική μεσαιωνική και σύγχρονη Φιλολογία. Μεταξύ των πολλών δημοσιεύσεών της (μελέτες και μεταφράσεις) υπενθυμίζουμε την Μικρή γραμματική της σύγχρονης ελληνικής Μανώλης Τριανταφυλλίδη (1995), Έξι νύχτες στην Ακρόπολη του Γιώργου Σεφέρη (2012) κ.ά, και έχει ιδιαιτέρως συμβάλει στην έρευνα και την διάδοση όχι μόνο του έργου του Σαραντάρη αλλά της ελληνικής λογοτεχνίας στην Ιταλία γενικώς.
H κ. Caracausi δημιούργησε και διευθύνει την σειρά ΝΟΣΤΟΣ στον εκδοτικό οίκο La Zisa.
Κάθε βιβλίο της Νόστος /Ποίηση είναι δίγλωσσο και αφιερωμένο κάθε φορά σε έναν μόνο συγγραφέα.
Φιλοδοξεί να καταστήσει γνωστές στο ιταλικό κοινό μερικές από τις εξέχουσες προσωπικότητες της λογοτεχνίας μας ,εκτιμώντας το σπάνιο μείγμα της γλωσσικής μας ενότητας ,που εμπλουτίζεται και ανανεώνει την επαφή του και με την τρέχουσα ευρωπαϊκή ποιητική δημιουργία. Η ΝΟΣΤΟΣ αναμειγνύει την ελληνική κλασική λογοτεχνία, Ομηρικά έπη , δημώδη ποίηση , με κείμενα από τη σύγχρονη Ελλάδα που παραπέμπουν και σε μια εσωτερική διαδικασία επιστροφής στις γλωσσικές μας ρίζες και που το παρελθόν με το παρόν αναμειγνύονται στην πιο αυθεντική τους διάσταση.

Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί:-Titos PATRIKIOS, Per Rena e altre poesie, a cura di Vincenzo Rotolo.
-Ghiorgos SARANDARIS, Giorni, a cura di Maria Caracausi.
-Nostros/ Poesia 2) σελ: 80, ευρώ: 10,οο ISBN 978-88-9911-320-9
-Alexandra GALANÙ, Visitatore d’un giorno, a cura di Vincenzo Rotolo.

______________

http://giorgos-sarantaris.org/

Πάσχα στην Τρίπολη χωρίς... κράξιμο

www.arcadiapress.gr
Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Λαογραφικά & ετυμολογικά μηνών Δεκεμβρίου & Ιανουαρίου

του ΝΙΚΟΥ ΒΑΡΔΙΑΜΠΑΣΗ*

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΠΟΣΕΙΔΕΩΝ
Αττικός μην
12 Δεκεμβρίου - 10 Ιανουαρίου

Ετυμολογία:
Δεκέμβριος απ' το Δέκα ως Δέκατος μήνας (στο ρωμαϊκό ημερολόγιο). Το Δέκα, το σύνολο των δακτύλων, συγγενεύει με τη λέξη δάκτυλος. Εδώ ανήκουν ακόμα οι λέξεις δεκάτη (φορολογία), δεκατίζω και δεκατισμός.

Λαογραφία: 

Οι Καλικάντζαροι ή Λυκοκάντζαροι (Αρκαδία, Μεσσηνία) ή διαπλεκόμενοι στη σημερινή τους εκδοχή, είναι κρυμμένοι μέσα στη γη, πελεκώντας τους στύλους που τη στηρίζουν. Βγαίνουν το Δωδεκαήμερο (25 Δεκ. - 6 Ιαν.) και πειράζουν τους ανθρώπους της οικουμένης. Είναι μαυριδεροί, τριχωτοί, με κόκκινα μάτια, με τράγινα πόδια. 

      Κάλαντα:     
«Χριστός γεννιέται, σα γήλιος φέγγει
σα νιο φεγγάρι, σαν παλικάρι.
Κυρά Θεοτόκο εκοιλοπόνα,
εκοιλοπόνα και παρεκάλιε!
μαμή να πάτε, μαμή να φέρτε» (Θράκη)

Στα κάλαντα τα παιδιά κρατούν καραβάκι. «Το καράβι αυτό -μας πληροφορεί οΚυριακίδης- ενθυμίζει το πραγματικόν πλοίον, το οποίον κατά την εορτήν των Ανθεστηρίων στας Αθήνας εφέρετο επί τροχών επαναφέρον τον Διόνυσον, τον θεόν της βλαστήσεως» (βλ. Στ. Κυριακίδη, Γλώσσα και λαϊκός πολιτισμός. Αθήναι 1946, σ. 71).


Αρχαίες εορτές:
Γέννηση του Θείου Βρέφους Λικνίτη (λίκνο: κούνια) στους Δελφούς, που ήταν ο Διός Νύσος: Διό-νυσος, ο υιός του Θεού.
Γέννηση του Θείου Βρέφους Πλούτου στην Ελευσίνα, που συμβόλιζε τον πλούτο της χρονιάς, κατά το «Εκανε κι η Ελευσίνα στάρι».

Προετοιμασίες:
Γουρουνοχαρές και χοιροσφάγια, καθόσον οι μοσχαροκεφαλές ανήκουν στο απώτερο παρελθόν.

Οιωνοί και μαντείες: Γίνονται υδατομαντείες, λεκανομαντείες, αριθμομαντείες και κατοπτρομαντείες.



ΠΗΓΗ:εφημ.ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 

~~~~~~~~~~~~

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΓΑΜΗΛΙΩΝ

Αττικός μην
15 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου


Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά.

Το καραβάκι που κρατούν τα παιδιά λέγοντας τα κάλαντα θυμίζουν το πραγματικό καράβι που οδηγούσαν πάνω σε τροχούς στην αρχαία Αθήνα, μεταφέροντας τον Διόνυσο ως θεό της βλαστήσεως.
Ανήμερα την Πρωτοχρονιά (στη Βόρεια Θράκη, Ανατ. Ρωμυλία κ.α.) τα παιδιά γύριζαν τα σπίτια κρατώντας ένα κλαδί κρανιάς. Κτυπούσαν μ' αυτό τον νοικοκύρη στη ράχη λέγοντας «Γερό κορμί και καλόκαρδοι».
Στις παραθαλάσσιες περιοχές «...οι βαρκάρηδες πρόσφεραν στη βάρκα τους πίτα και ρόδι...». Αλλού «οι μυλωνάδες φίλευαν το μύλο... πίτα» (Γ. Μέγας, Λαογραφία, σ. 64-5).

Κόψιμο πίτας:
Το κομμάτι του σπιτιού είναι προσφορά προς το στοιχειό του σπιτιού, τον Αγαθό Δαίμονα, που με μορφή φιδιού προστατεύει το σπίτι, όπως ο οικουρός όφις των αρχαίων (ο Σωσίπολις λ.χ., το Θείο Βρέφος της Ηλιδας σε φιδομορφική απεικόνιση).

6 Ιανουαρίου:
Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού και αγιασμός των υδάτων.
«Μερικές γυναίκες πλένουν στα αγιασμένα νερά της θάλασσας τις εικόνες του σπιτιού». Το έθιμο υποκαθιστά την κατάδυση του ξοάνου της Αθηνάς που γινόταν απ' την ακτή του Φαλήρου σε πάνδημη τελετή με το όνομα Ιερά Πλυντήρια.

8 Ιανουαρίου: Τελετές υπέρ γονιμότητας. Ημέρα της Μπάμπως - μαμμής (Ανατ. Ρωμυλία, Θράκη, Νέα Πέτρα Μακεδονίας). (Η Μπάμπω, στα αρχαία Βαυβώ-άμβη, ξεγεννούσε κάθε χρόνο το νέο Βρέφος Ιακχο/ Βάκχο.)

Οι Θρακιώτισσες προσφέρουν καρότα στην Μπάμπω-Βαυβώ. Ακολουθεί συμπόσιο, οινοποσία και πομπή της Μπάμπως ίσαμε τη βρύση του χωριού με σκωπτικά άσματα. Η Μπάμπω είναι στολισμένη σα νύφη. Την ίδια μέρα στην αρχαία Ελευσίνα μεθυσμένες γυναίκες «τα αίσχιστα λέγουσαι δι' ιάμβων και φαλλούς βαστάζουσαι» πορεύονται προς τη Βαυβώ.

12 Ιανουαρίου: Κρόνια. Οι άρχοντες των Αθηνών πρόσφεραν πλούσιο γεύμα στους δούλους, όπως οι σημερινοί προσφέρουν στους άστεγους και σ' άλλους κατατρεγμένους.
Αυτά και Χρόνια Πολλά.

____________
ΠΗΓΗ: εφημ.ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η ιστορική γέφυρα Μάναρη «αδελφοποιείται» με τη Γέφυρα Ζεύξης Ρίου – Αντιρρίου

   ΕΙΔΗΣΕΙΣ    

 Σ το πλαίσιο ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας, ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος και η Εταιρεία Διαχείρισης της γέφυρας Ζεύξης Ρίου - Αντιρρίου, Γέφυρα Α.Ε., αποφάσισαν να προβούν στη συμβολική αδελφοποίηση της σιδηροδρομικής γέφυρας Μάναρη του 1898 με τη σύγχρονη Γέφυρα Ζεύξης Ρίου - Αντιρρίου «Χαρίλαος Τρικούπης» του 2004.

Η γέφυρα Μάναρη βρίσκεται κοντά στο χωριό Μάναρη στο Νομό Αρκαδίας και απέχει οδικά 13 χλμ. από την Τρίπολη.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη και μεγαλύτερη σε οριζόντια καμπύλη λίθινη θολωτή σιδηροδρομική κοιλαδογέφυρα της Ελλάδας, η μελέτη της οποίας ξεκίνησε το 1890, επί εποχής Χαριλάου Τρικούπη και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1896 από τη γαλλική εταιρεία “Societe Anonyme Internationale de Construction Et d’ Enterprises De Travaux Publics”. Η γέφυρα λειτούργησε το 1898 στη γραμμή Μύλων - Καλαμάτας. Οι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή, προέρχονται από λατομεία της περιοχής και είναι καλής ποιότητας ασβεστόλιθοι, υψηλής αντοχής.

Η γέφυρα Μάναρη είναι ένα μοναδικό κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής σιδηροδρομικού έργου της εποχής του με οκτώ τοξοτά ανοίγματα σε οριζοντιογραφική καμπύλη, συνολικού μήκους 116,00m. Η ακτίνα της οριζοντιογραφικής καμπύλης είναι μόλις 165,84m, ενώ το κυκλικό τμήμα αναπτύσσεται σε οριζόντιο κυκλικό τόξο 40ο.. Η εσωτερική ακτίνα των τοξοτών ανοιγμάτων είναι σταθερή 6,25m και η απόσταση μεταξύ των βάθρων 12,5m. Τα βάθρα έχουν σχεδιαστεί με τραπεζοειδή διατομή ώστε να δημιουργείται η οριζόντια καμπυλότητα της γέφυρας.

Η ιδιαιτερότητα της γέφυρας πέραν της άρτιας τεχνολογικά και αρχιτεκτονικά κατασκευής της, έγκειται κυρίως στο σχεδιασμό και υλοποίησή της σε οριζοντιογραφική καμπύλη. Ο ιδιαίτερος σχεδιασμός συνδυάστηκε με προσεκτική και περίτεχνη επιλογή, λάξευση και τοποθέτηση των λίθων εξασφαλίζοντας την σταθερή καμπυλότητα και τη δομική αντοχή της.

Κατά τα 116 χρόνια ζωής της γέφυρας δεν χρειάστηκε ποτέ παρέμβαση για επισκευή ή συντήρηση της λιθοδομής, παρότι πέρασαν από πάνω της χιλιάδες δρομολόγια τρένων και εκατομμύρια τόνοι βάρος και δεν επηρεάστηκε ποτέ από φυσικά φαινόμενα ενώ τα τελευταία 10 χρόνια απετέλεσε αντικείμενο μελέτης καθηγητών του Ε.Μ.Π. και μηχανικών του ΟΣΕ και παρουσιάστηκε σε παγκόσμια τεχνολογικά συνέδρια και σε διεθνείς συναντήσεις σιδηροδρομικών τεχνικών από καθηγητές και στελέχη του ΟΣΕ.
Η γέφυρα Μάναρη αποτέλεσε εντυπωσιακό τεχνολογικό και σχεδιαστικό επίτευγμα για την εποχή της και ως τέτοιο συσχετίσθηκε με το ανάλογο ιδιαίτερο τεχνολογικό και σχεδιαστικό επίτευγμα της σύγχρονης εποχής στον Ελληνικό χώρο, τη γέφυρα Ζεύξης Ρίου – Αντιρρίου.
Πέραν αυτού η κατασκευή της γέφυρας Μάναρη ξεκίνησε επί εποχής Χαριλάου Τρικούπη, υλοποιώντας το όραμα για το σιδηρόδρομο Πελοποννήσου, ενώ η γέφυρα ζεύξης Ρίου - Αντιρρίου φέρει το όνομα του Έλληνα Πολιτικού που είχε οραματιστεί την υλοποίηση του έργου της ζεύξης όπως αναφέρεται και στα πρακτικά του Ελληνικού Κοινοβουλίου της 29ης Μαρτίου 1889.
Μετά από 100 περίπου χρόνια το όραμα αυτό έγινε πραγματικότητα και το 2004 η ζεύξη του Ρίου - Αντιρρίου ήταν πλέον γεγονός. Στις 25 Μαΐου 2007 σε ειδική τελετή ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας "βάπτισε" την εν λόγω γέφυρα σε "Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης" που αποτελεί ορόσημο της Ελλάδας του 21ου αιώνα.
Η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου είναι η μεγαλύτερη σε μήκος καλωδιωτή γέφυρα πολλαπλών ανοιγμάτων στον κόσμο, με συνεχές και πλήρως αναρτημένο κατάστρωμα 2.252 μέτρων. Τα θεμέλιά της βρίσκονται σε βάθος θαλάσσης που φτάνει μέχρι και τα 65 μέτρα. Τόσο αυτό όσο και η διάμετρος των θεμελίων που ανέρχεται σε 90 μέτρα αποτελούν παγκόσμια ρεκόρ για γέφυρα.

_____________

http://www.arcadiaportal.gr/news/i-istoriki-gefyra-manari-adelfopoieitai-me-ti-gefyra-zeyxis-rioy-antirrioy

27 Χρόνια Αρκαδικό Βήμα