καλή ανάγνωση

καλή ανάγνωση
περιοδικό & εκδόσεις ΥΦΟΣ

~

 my-tips-collection

Επισκέπτες τώρα


et in Arcadia ego



"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ένα κινηματογραφικό πολύπτυχο για τη φύση, τον πολιτισμό και τη ζωή, ετοιμάζει ο Φορέας Διαχείρισης όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού

   Άστρος, Άγιος Πέτρος & Καστάνιτσα Αρκαδίας  
Το ιστορικό βουνό Πάρνωνας και ο σημαντικός υγρότοπος Μουστού στην Αρκαδία, διαμορφώνουν ένα φυσικό, πολιτιστικό και ανθρωπογενές περιβάλλον σπάνιας ομορφιάς, πλούσιο σε ιστορία και παραδόσεις, αλλά και ζωντανό στο σήμερα. Τοπία, σημαντική πανίδα και χλωρίδα, ιστορία, θρύλοι, μνημεία πολιτισμού, άνθρωποι, παράδοση, αλλά και σύγχρονες οικοτουριστικές δραστηριότητες, περιβάλλουν την αφηγηματική ροή των τεσσάρων ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει ο Φορέας Διαχείρισης όρους Πάρνωνα & υγροτόπου Μουστού.
Τα τρία 15λεπτα ντοκιμαντέρ θα δομηθούν πάνω σε διακριτούς θεματικούς άξονες, αναδεικνύοντας όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τη φυσιογνωμία της περιοχής και την καθιστούν ενδιαφέρουσα, όπως το φυσικό περιβάλλον, η βιοποικιλότητα και το καθεστώς προστασίας, τα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία της περιοχής (μυθολογία, αρχαιολογικοί χώροι και μοναστήρια) και η ανθρώπινη δραστηριότητα (οικοτουρισμός).
Το 25λεπτο ντοκιμαντέρ θα είναι ενιαίο και θα αποτελεί μια συνθετική ματιά στην περιοχή, αναδεικνύοντας την οικολογική και πολιτισμική αξία της προστατευόμενης περιοχής, αλλά και τον κύριο σκοπό της διαχείρισης και προστασίας της για τη διαφύλαξη της βιολογικής ποικιλότητας και τη διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς. Θα προβάλλει τη σημασία που έχει η διατήρησή της για τον Άνθρωπο, αναδεικνύοντας τα οφέλη που προσφέρει στον τοπικό πληθυσμό και γενικότερα, η ύπαρξή της και η διατήρησή της σε καλή οικολογική κατάσταση.
Τις ταινίες σκηνοθετεί ο Αρκάς σκηνοθέτης Στέλιος Χαραλαμπόπουλος και την παραγωγή έχει αναλάβει η ανάδοχος εταιρεία ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΕΠΕ. Τα γυρίσματα, που ξεκίνησαν εδώ και ένα χρόνο περίπου, διατρέχουν την οροσειρά του Πάρνωνα, ενώ οι ταινίες που θα παραδοθούν στις αρχές Φθινοπώρου, θα προβάλλονται στα Κέντρα Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης του Φορέα Διαχείρισης (Άστρος, Άγιος Πέτρος & Καστάνιτσα Αρκαδίας).
Η 25λεπτη ταινία θα συμμετάσχει και στο περίφημο Φεστιβάλ Ταινιών Βουνού, της Autrans/Πυρηναία. Σε αυτήν την κινηματογραφική περιπλάνηση, εκτός από το Διοικητικό Συμβούλιο και όλο το στελεχιακό δυναμικό του Φορέα Διαχείρισης, συνταξιδεύουν μέχρι στιγμής ο Δημήτρης Κορδελάς (Φωτογραφία), ο Γεράσιμος Βάκρος (Οργάνωση/διεύθυνση παραγωγής), ο Πλάτων Ανδριτσάκης (Μουσική), ο Αλέξανδρος Αλεξανδρόπουλος (Υπεύθυνος έργου), ο Γιάννης Γιαννακόπουλος (Ηχολήπτης), ενώ και άλλοι συνεργάτες και ηθοποιοί θα ακολουθήσουν στο post production.

Μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.fdparnonas.gr/tv-spot/ για να δείτε το τηλεοπτικό μήνυμα του Φορέα Διαχείρισης όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού για την προστατευόμενη περιοχή.
Αξίζει να αναφέρουμε πως στο σπικάζ έδωσε την φωνή του ο παγκοσμίου φήμης Έλληνας ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς, μια ανιδιοτελής προσφορά στην περιοχή, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά, ενώ η μουσική έχει γραφτεί ειδικά για το τηλεοπτικό μήνυμα από τον Πλάτωνα Ανδριτσάκη.


______________
http://www.arcadiasports.gr/index.php/news/27629-kinimatografiko-poliptixo-gia-to-istoriko-vouno-parnonas

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥΣ . ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

  ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ  

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ Β. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ *

Ποια ήσαν και πως λειτουργούσαν τα πρώτα ελληνικά σχολεία μετά την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον τουρκικό ζυγό;


Το 1834 με Βασιλικό διάταγμα ιδρύθηκαν τα πρώτα ελληνικά σχολεία, τα οποία πήραν το όνομα «Αλληλοδιδακτικά Όθωνος», και περιλάμβαναν μαθητές των οποίων η ηλικία κυμαινόταν από 10 έως 40 ετών. Ένα από αυτά εγκαταστάθηκε και στην Τριπολιτσά, στο χώρο που ήταν άλλοτε η Δημοτική αγορά και ονομαζόταν « Η ΩΡΑ».
Το διδακτήριο αυτό το αποτελούσε μια ευρύχωρη αίθουσα με πάγκους που χρησίμευαν για θρανία. Γύρω στους τέσσερες τοίχους ήταν γραμμένα διάφορα ρητά των αρχαίων ελλήνων και το Αλφάβητο με ωραία, καλλιγραφικά, κεφαλαία γράμματα. Στη μια πλευρά ήταν τοποθετημένη η έδρα του δάσκαλου, με τρία ή τέσσερα σκαλοπάτια και γύρω με κάγκελα. Από πάνω κρεμασμένη μια εικόνα η οποία παρίστανε ένα μεγάλο τριγωνικό μάτι, στο κάτω μέρος του οποίου η λεζάντα εξηγούσε: «Ο οφθαλμός του Θεού». 

Αυτή ήταν η αίθουσα διδασκαλίας στα πρώτα ελληνικά σχολεία.
Τώρα, ας έλθουμε με τη σειρά να εξετάσουμε άγνωστες για τους πολλούς, ασήμαντες μεν λεπτομέρειες, χαρακτηριστικές όμως που φανερώνουν την εκπαιδευτική νοοτροπία του καιρού εκείνου, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο χρονογράφος της εποχής εκείνης.

Ο δάσκαλος δεν χρησιμοποιούσε κουδούνι αλλά μια σφυρίχτρα με την οποία υπέβαλε την ησυχία. Έτσι, μετά τα παρατεταμένα σφυρίγματα του δασκάλου, ακουγόταν η βαριά και σοβαρή φωνή του:
---- Ε, εσείς εκ δεξιών αναγνώσατε ιεράν ιστορίαν, και εσείς οι έμπροσθεν ασχοληθείτε με μαθηματικάς ασκήσεις. Άρξασθε!! Εμπρός μαρς.
Η αύξηση όμως των μαθητών και η έλλειψη των δασκάλων, κατέστησε αναγκαία την επιδίωξη εφαρμογής μιας νέας μεθόδου που είχε πρωτοεμφανιστεί στην Αγγλία και στη συνέχεια στη Γαλλία και ήταν η Αλληλοδιδακτική μέθοδος. Η μέθοδος αυτή συνίστατο στην «βοήθεια» κατά κάποιον τρόπο του δασκάλου στο έργο του από τους πιο ικανούς μαθητές του. Η μέθοδος ονομάστηκε Αλληλοδιδακτική (και τα σχολεία στα οποία εφαρμόστηκε Αλληλοδιδακτικά) διότι οι καλύτεροι μαθητές, οι Πρωτόσχολοι όπως ελέγοντο, με την καθοδήγηση του δασκάλου, δίδασκαν τους υπόλοιπους ή οι μεγαλύτεροι μαθητές δίδασκαν τους μικρότερους. Οι μαθητές δηλ. δίδασκαν αλλήλους. Ο δάσκαλος επιτηρούσε την τάξη ενώ τη διδασκαλία έκαναν, όπως είπαμε, μαθητές με καλή διαγωγή και επιδόσεις και ανάλογα με τα καθήκοντά τους χωρίζονταν σε παραπέρα κατηγορίες, όπως γενικοί πρωτόσχολοι, μερικοί πρωτόσχολοι, ερμηνευτές, υπαγορευτές κ.ο.κ.
Οι μαθητές φορούσαν φουστανέλες. Λίγο ψηλά στους τοίχους της αίθουσας, ήσαν κρεμασμένοι πίνακες με διάφορες λέξεις, τις οποίες διάβαζε ο δάσκαλος μεγαλόφωνα, και μετά ακολουθούσαν όλοι μαζί οι μαθητές στην ανάγνωση, όπως « Υιός, λαός, Θεός, ταγός, κλπ». Τις λέξεις αυτές τις είχε γράψει στους πίνακες, ο διάσημος για την εποχή εκείνη παιδαγωγός Κλεόβουλος ο Φιλιπποπολίτης.
Οι μαθητές χρησιμοποιούσαν και βιβλία τα οποία είχαν συνήθως τους τίτλους «Τα αυγά του Πάσχα», «Ιερά Ιστορία», «Ψαλτήριον».
Ο ιστορικός της εποχής, μας πληροφορεί ότι μόλις οι μαθητές έμπαιναν στην αίθουσα έκαναν πρώτα τη προσευχή τους και έπειτα έλεγαν το Βασιλικό ύμνο, μετά από σύνθημα που ο δάσκαλος έδινε με τη σφυρίχτρα: « Τον Βασιλέα τον πρώτον Όθωνα, Δος δόξης στέφανον, την τύχην άφθαρτον, τον Βασιλέα μας σώσον Θεέ».
Όταν τελείωνε το μάθημα, οι μαθητές για να βγουν από την αίθουσα έμπαιναν πρώτα σε μία γραμμή κατ’ ανάστημα, και έλεγαν το οδοιπορικό:
«Πάει πλέον η μελέτη, και ο καιρός της προσευχής,
Ώρα της εξόδου ήλθε. Δεύτε άγωμεν λοιπόν, με το βήμα σταθερόν».
Ο δάσκαλος κρατούσε πάντοτε στα χέρια του βούρδουλα ή βέργα. Σωστός κέρβερος. Οι τιμωρίες που έβαζε ήσαν ανάλογες με τα παραπτώματα. Η πιο σκληρή τιμωρία, εκείνο τον καιρό ήταν « ο φάλαγγας». Ήταν φτιαγμένος από ένα γερό ξύλο, στις άκρες του οποίου δένονταν χοντρό σκοινί. Ανάμεσα στο σκοινί και στο ξύλο έμπαιναν τα πόδια του μαθητή, ύστερα γύριζαν το ξύλο σε τρόπο που να σφιχτούν καλά τα πόδια, και αφού γύριζαν τα πέλματα προς τα επάνω, δέχονταν τα σκληρά χτυπήματα του βούρδουλα. Άλλη τιμωρία ήταν το γονάτισμα πάνω σε χαλίκια. Σώζεται ακόμη σήμερα το χαρακτηριστικό τραγούδι που έλεγαν οι μαθητές:
«Άρξον χειρ μου αγαθή
γράψον γράμματα καλά
μη δαρθείς, μη παιδευθείς
και στον φάλαγγα βαλθείς».
Ο φάλαγγας ήταν η καθιερωμένη ποινή στα σχολεία, τότε. Κατά ιστόρηση του Θ.Ν.Φιλαδελφέως «Ο φάλαγγας ήταν ένα ξύλο από ένα μέτρο ως έξι ρούπια [= 49,5 εκατοστόμετρα] μακριός, με δύο τρύπες εις ένα ρούπι μακριά η μία από την άλλη, ένα σχοινί περασμένο, έχοντα δύο κόμπους εις τες άκρες να μην ξεπερνά. Αυτού [του τιμωρουμένου] έβαζαν τους πόδας και έστρεφαν το ξύλον και έσφιγγον τα πόδια, εις τους αστραγάλους από κάτω και ο δάσκαλος έδερνε. Πολλά παιδία εκατουριώντο από τον φόβον των, όταν ο αγριο-δάσκαλος εφώναζε του παιδίου: «βρε θεοκατάρατε!».
Ο φάλαγγας καταργήθηκε από τα ελληνικά σχολεία με διάταγμα του Καποδίστρια το 1829, διότι «ο ραβδισμός των παίδων δεν είναι μέσον καλής αγωγής», όπως ανέφερε, για να τον διαδεχθεί η βέργα του δασκάλου.
Όταν κανένας μαθητής έκλεβε από συμμαθητή του κανένα μολύβι ή κοντύλι, ο δάσκαλος τον τοποθετούσε σε ένα μέρος και μετά περνούσαν όλοι οι μαθητές και τον έφτυναν. Λέγανε δε συγχρόνως και τη φράση « Φτου σου κλέφτη».
Το όνομα του μαθητή που τιμωρούσε ο δάσκαλος γράφονταν σε ειδικό πίνακα, ο οποίος λεγόταν «Πίναξ της ατιμώσεως», και στα 1856 πήρε το όνομα «Πίναξ μομφής», ώσπου το 1863 καταργήθηκε με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας.
Οι μαθητές όμως είχαν και τις ευχάριστες στιγμές τους, μέσα στην τόση δύσκολη κατάσταση που βίωναν. Όταν ο δάσκαλος είχε τα κέφια του, τους έβαζε στη γραμμή και τους πήγαινε περίπατο στην εξοχή. Εκεί τα παιδιά παίζανε διάφορα παιχνίδια, συνήθως όμως συναγωνίζονταν ποιος θα κόψει τις πιο καλές και μεγάλες βέργες για να ευχαριστήσουν το δάσκαλο, οι οποίες όμως θα σπάγανε όλες στη καμπούρα και στα χέρια τους.
Πολλές φορές επισκέπτονταν τα σχολεία και οι παλαιοί αγωνιστές της Επανάστασης, που τους διηγιόντουσαν διάφορες ιστορίες και περιστατικά από τον Αγώνα.
Οι πρώτοι δάσκαλοι δεν είχαν διπλώματα. Τα απόκτησαν μετά το 1835 που ιδρύθηκε το «Διδασκαλοδιδακτήριον», στο οποίο σπούδαζαν οι μελλοδιδάσκαλοι, όπως τους αποκαλούσαν. Αργότερα το 1852 με διάταγμα ιδρύθηκε το παρθεναγωγείο της Φιλεκπαιδευτικής εταιρείας, το Αρσάκειο.
Αυτή ήταν η κατάσταση στα σχολεία μας ως το 1880, όταν πλέον έγινε ριζική μεταβολή στην Ελληνική εκπαίδευση.
ΘΑΝΑΣΗΣ Β. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ
____________
*Από την ιστοσελιδα: http://mygdalia.blogspot.gr/2015/02/blog-post_4.html